Nasz profil

• • 

• • Tak powstaliśmy...

  • Wrzawy to miejscowość, w której szkoła parafialna istniała już od 1529 roku, ale nie ma pewności czy naukę dzieci kontynuowano we wsi nieprzerwanie do XIX wieku. Wiadomo, że miejscowy dziedzic Kalikst baron Horoch,
    w latach trzydziestych XIX wieku, na potrzeby szkoły wybudował nowy drewniany budynek obok kościoła na terenie dworskim. Szkoła posiadała dużą salę wykładową, zaplecze i mieszkanie dla nauczyciela. Dzieci uczyły się w niej przez trzy miesiące zimowe: grudzień, styczeń, luty przez okres trzech lat.

    Nowa szkoła we Wrzawach - piętrowa, murowana została zbudowana w początkach lat osiemdziesiątych XIX wieku również w znacznej mierze ze środków właściciela wsi barona Horocha. Z jego darowizny pochodziła też znaczna część wyposażenia budynku oraz ogród i pole dla nauczyciela. Istniejąca we Wrzawach szkoła publiczna w chwili oddania obiektu do użytku liczyła 257 uczniów.

    Najbardziej znaną postacią etatowej szkoły ludowej we Wrzawach i długoletnim jej kierownikiem był Wincenty Siemek, który dnia 1 lutego 1901 roku przejął pełnienie obowiązków kierowniczych w przemianowanej już z 2-klasowej na 4-klasową szkole. Oprócz niego na przełomie XIX i XX wieku we Wrzawach uczyli: Józef Cetnarski, Walenty Jędral, Maria Jędral, Andrzej Leśniowski, Józefa Andrejczykówna i Stanisław Oppenauer, który kontynuując karierę naukową na Uniwersytecie Jagiellońskim uzyskał tytuł doktora. Szkolnictwo wiejskie w latach 1918-1939 napotykało wiele trudności.

    Szkoła we Wrzawach posiadała względną bazę lokalową i obsadę kadrową, co pozwoliło na niezłym poziomie realizować proces pedagogiczny. Sala lekcyjna miała na ścianie czołowej przymocowany krzyż, a niżej portrety przywódców państwa. Ponadto wystrój sali stanowiły portrety postaci historycznych.

    Po śmierci Wincentego Siemka, na krótko kierownictwo objął tutejszy nauczyciel Jan Sabat i sprawował je w latach 1924-1926. Po jego odejściu funkcję kierownika przejął Stanisław Chruściel i pełnił ją w latach 1926-1927. Zainicjował modernizację czterdziestoletniego obiektu szkolnego. W roku 1928 stanowisko kierownika szkoły we Wrzawach przejmuje Stanisław Warchoł, który wraz z małżonką Józefą i dziećmi przybył do Wrzaw z Żupawy.
    W tym czasie grono nauczycielskie liczyło cztery osoby: J i S. Warchołowie, J. Jarzębówna i Luba Komornicka. Dołączyła do nich w 1935 roku Helena Michno. Pod koniec lat trzydziestych w miejsce odchodzących przybyli nowi nauczyciele: Andrzej Fedczuk, Olga Diakun i Jan Paprocki. W 1938 roku kierownikiem szkoły po śmierci męża Stanisława została Józefa Warchołowa. Pomimo trudnych warunków bytowych okresu międzywojennego wielu absolwentów szkoły wrzawskiej ukończyło szkoły wyższe i gimnazja. Do tych, którzy ukończyli wyższe uczelnie należą: płk inż. De Ville, Józef Konopka – fizykę, Jan Broda i Bogusław Siemek- kartografię w wojsku, Cieśla, Władysław Fietko i Stanisław Sabat – teologię, Władysław Bobek i Julian Kawalec- filologię polską i został pisarzem. Najazd Niemiec hitlerowskich na Polskę i wojna obronna 1939 roku nie pozwoliły na tradycyjne zainaugurowanie nowego roku szkolnego w dniu 1 września. W grudniu 1942 roku gestapo dokonało aresztowania dotychczasowej kierowniczki szkoły powszechnej we Wrzawach Józefy Warchołowej i umieściło ją w więzieniu
    w Nisku. W marcu 1943 roku z więzienia w Nisku przewieziona została do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, otrzymując numer obozowy 28 002. Józefa Warchołowa zmarła w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu 27 grudnia 1943 roku. Po aresztowaniu kierowniczki szkoły jej obowiązki w zastępstwie wypełniała Helena Michno. Pod koniec maja 1943 roku do Wrzaw przybył Józef Drop i przejął obowiązki kierownika szkoły. Wyjątkowo trudnym w nauczaniu był rok szkolny 1943/44. W kwietniu tego roku żandarmeria niemiecka zajęła budynek szkoły
    i urządziła w nim posterunek. Wtedy kierownik szkoły zorganizował bazę zastępczą. Urządzono dwie izby w Domu Ludowym, a trzecią w skrzydle tego obiektu. Po spaleniu szkoły podczas akcji likwidacji Alschera dzieci uczyły
    się w tych izbach zastępczych, a nawet korzystały z kwater prywatnych, aż do lutego 1947 roku. Po wielu trudnościach mieszkańcy własnym kosztem, w trudnym okresie powojennym, szkołę nie tylko odbudowali, ale
    i rozbudowali.

    Po odejściu Józefa Dropa stanowisko kierownika szkoły we Wrzawach przejęła chwilowo Stanisława Zimmermam. Po niej w latach 1950-1951 sprawował je Zbigniew Strażewski. Po jego odejściu funkcję kierowniczki, później dyrektorki szkoły objęła Eugenia Bilar z d. Angielska i sprawowała ją od 1951 do czerwca roku szkolnego 1977/78, kiedy to zastąpiła ją Joanna Skura. W czasie sprawowania przez Eugenię Bilar funkcji kierowniczki szkoły nastąpiło ożywienie działalności kulturalnej wśród dzieci i dorosłych. Odbywało się wiele uroczystych spotkań i nawiązano serdeczne stosunki z redakcją „Gazety Zielonogórskiej” kierowaną przez doktora Skarbka. Szkoła uzyskała szereg pomocy naukowych, biblioteka najnowszą lekturę i literaturę beletrystyczną. Jednak budynek szkolny pozostawiał wiele do życzenia. Brakowało sanitariatów, sali gimnastycznej, szatni, biblioteki, jadalni, zimą klasy były zadymione i chłodne z powodu źle działających pieców węglowych. Potrzeba budowy nowej szkoły podnoszona była na zebraniach wiejskich. W końcu powołano Społeczny Komitet Budowy Szkoły.  Komitet po opodatkowaniu się mieszkańców i deklaracji ludzi w zakresie wykonania wielu prac oraz wsparciu przez Państwowy Monopol Loteryjny wykonał dokumentację pod budowę. Okoliczne prywatne cegielnie dowiozły nieodpłatnie cegłę. Fundamenty rozpoczęto kopać czynem społecznym 12 września 1987 roku. Prace murarskie rozpoczęto 14 czerwca 1988 roku, 26 czerwca tegoż roku wmurowano Akt erekcyjny. W 1992 roku 1 września uczniowie rozpoczęli naukę
    w I segmencie nowo wybudowanej szkoły. Mieściło się w nim 6 klas lekcyjnych, szatnia, biblioteka i pokój nauczycielski. 30 listopada 1997 roku oddano do użytku drugi segment szkoły - salę gimnastyczną, wybudowaną ze środków Urzędu Gminy w Gorzycach, który przejął tą inwestycję w 1995 roku.

    Całokształt realizacji obiektu szkolnego we Wrzawach został zakończony  w 1998 roku. 3 października 1998 roku nastąpiło jego uroczyste przekazanie  w użytkowanie. Na uroczystość przybyli przedstawiciele władz rządowych
    i samorządowych oraz oświatowych. Po odejściu Joanny Skury na emeryturę w 1991 roku obowiązki dyrektora przejął mgr Zbigniew Bartoszek. Po jego rezygnacji dyrektorem w 1993 roku został mgr Wiesław Tworek.

    Mieszkańcy Wrzaw mogą być dumni z przynależności do swojej ziemi, która wychowała wielu mądrych
    i wartościowych ludzi, a szkoła podstawowa stanowi ogniwo łączące tych, którzy żyją z tymi, którzy kiedyś tu trwali
    i pracowali,  by młodym ludziom rozszerzyć horyzonty i dać szansę na lepsze, godniejsze i rozumniejsze życie przyszłym pokoleniom wrzawiaków.

    Mgr Bożena Porębska

Co nas wyróżnia

• • PRZYJAŹŃ

  • Nasza szkoła to miejsce, gdzie rodzą się prawdziwe przyjaźnie. Panuje tu życzliwa atmosfera, a uczniowie uczą się współpracy, wzajemnego szacunku i otwartości. Dzięki temu każdy czuje się częścią wspólnoty.

• • NAUKA

  • W naszej szkole nauka to nie tylko obowiązek, ale także przygoda. Dzięki nowoczesnym metodom i ciekawym zajęciom uczniowie zdobywają wiedzę w sposób angażujący i praktyczny. Stawiamy na rozwój umiejętności krytycznego myślenia, kreatywności i samodzielności, które przygotowują do wyzwań przyszłości.

• • SUKCESY

  • Szkoła może poszczycić się licznymi osiągnięciami uczniów w konkursach, zawodach sportowych i projektach artystycznych. Dzięki wsparciu nauczycieli młodzież odkrywa swój potencjał i odnosi sukcesy, które motywują do dalszego rozwoju.

• • KADRA

  • Naszą największą siłą jest doświadczona i zaangażowana kadra pedagogiczna. Nauczyciele nie tylko przekazują wiedzę, ale także wspierają uczniów, inspirują i pomagają im odnaleźć własną drogę.